Akrabam sürekli mesaj atıyor, durmuyor: bu suç mu?

Akşam sekiz buçuk. Annenin telefonu çalıyor. Arayan sensin.

Senin sesin, senin "anne" deyişin: "Anne, başım belada, kimseye söyleme, hemen para lazım."

Tek bir sorun var: Sen o sırada salondasın. Elinde çekirdek, maç izliyorsun.

Peki bir anne, oğlunun sesini oğlundan ayırt edemiyorsa ne olacak? Bu ses nereden çıktı, o telefon açılınca ne yapmalı? Gel, baştan alalım.

Nuran Hanım altmış yedi yaşında, emekli öğretmen. Fatih'te üçüncü kat, asansörsüz. Oğlu Kaan pazar akşamları yemeğe gelir.

Nuran Hanım'ın telefonla ilişkisi özeldir. Yazı boyutu en büyükte, ses sonuna kadar açık. Telefonu kulağına değil, ağzına tutar; telsizle konuşur gibi.

Bilinmeyen numarayı her zaman açar, çünkü "belki hastaneden arıyorlardır". Hastaneden hiç aramazlar. Görüntülü aramada da sadece alnı görünür.

O akşam Kaan salonda maç izliyor, Nuran Hanım mutfakta dolma sarıyor. Telefon çalıyor: bilinmeyen numara. Açıyor tabii.

"Anne benim, Kaan. Telefonum bozuldu, arkadaşın telefonundan arıyorum."

Ses birebir Kaan. Aynı "anne", aynı yutulan harfler, aynı sabırsız nefes.

"Anne, kaza yaptım, karşı taraf para istiyor. Polis yanımda, uzun konuşamam. Babama sakın söyleme."

Nuran Hanım'ın elleri titriyor. Dolma yarım kalıyor, banka uygulaması açılıyor; şifre ancak üçüncü denemede tutuyor.

Ve tam o anda salondan bir ses: "Gooool, anne gol oldu!" Bir kulakta Kaan, öbür kulakta... yine Kaan.

Telefondaki Kaan devam ediyor: "Anneciğim, sizi bu saatte rahatsız ettiğim için gerçekten çok özür dilerim."

İşte orada her şey çözülüyor. Gerçek Kaan otuz iki yaşında ve hayatında bir kere "anneciğim" dememiş. Onun cümlesi bellidir: "Anne, yemek ne?"

Nuran Hanım telefona soruyor: "Oğlum, sesin niye bu kadar kibar?" Hat kapanıyor.

O ses nereden geldi? Kaan'ın geçen yaz sosyal medyaya koyduğu otuz saniyelik bir videodan: deniz, güneş, "Selam millet, burası cennet!"

Yapay zekâ, birkaç saniyelik bir kayıttan bile benzer bir ses üretebiliyor. Otuz saniye ona bol bile.

Yöntem hep aynı: Sesi sosyal medyadan ya da bir telefon konuşmasından al, yapay zekâyla taklit et, yaşlı bir yakını ara, panik yarat.

Konuşma kısa tutulur; ağlama, telaş, "polis yanımda" eklenir. Hattaki cızırtı, sesteki tuhaflıkları örter. Amaç tek: Düşünmene fırsat vermemek.

Ekim 2026'da haberlere yansıyan uyarıların özeti de bu: Sesin tanıdık gelmesine güvenme, aramayı doğrula.

Hukuken bu işin temelinde dolandırıcılık var. Banka ya da bilişim sistemleri araç olarak kullanıldıysa, nitelikli dolandırıcılık gündeme gelir.

Cezası üç yıldan on yıla kadar hapis ve adlî para cezası. Bu hâlde hapsin alt sınırı dört yıldan az olamaz.

Peki sesin kopyalanması? Kişisel verileri hukuka aykırı kaydedene bir yıldan üç yıla kadar hapis. Başkasına veren, yayan ya da ele geçirene iki yıldan dört yıla kadar.

Kişilerin özel hayatına ilişkin görüntü veya sesleri hukuka aykırı ifşa etmek de iki yıldan beş yıla kadar hapis gerektirir.

Ama sesin kişisel veri sayılıp sayılmayacağı ve hangi hükmün uygulanacağı, olayın ayrıntılarına göre savcılık ve mahkemece belirlenir. Her dosyada aynı sonuç çıkmaz.

KVKK da biyometrik verileri özel nitelikli sayar; bunların işlenmesi, kanundaki şartlar dışında yasaktır. Sesinin biyometrik veri olup olmadığı ise nasıl işlendiğine bağlı.

Sesin bir şirketin kayıtlarından sızdıysa, o şirket verileri korumak için teknik ve idari tedbir almak zorundaydı. Önce ona başvur; cevap gelmez ya da yetersizse, cevabı öğrendiğin günden itibaren otuz, her hâlde başvurudan itibaren altmış gün içinde KVK Kurulu'na şikâyet edebilirsin.

Şimdi telefon sana geldi diyelim. Önce kapat. Panik ve acele, yöntemin ta kendisi.

Sonra yakınını bildiğin, kayıtlı numarasından geri ara; açmıyorsa ortak bir tanıdığı ara. Ses artık kimlik kanıtı değil; doğrulama ikinci bir kanaldan yapılır.

Kart bilgisini, şifreni, telefona gelen doğrulama kodunu "acil durum" bahanesiyle kimseye verme. Ses ve video paylaşımlarını da mümkünse sadece tanıdıklarına açık tut.

Para gönderdiysen dekontla hemen bankanı ara, işlemin durdurulmasını iste. Arama kaydını, numarayı, mesajları sakla; Cumhuriyet başsavcılığına ya da emniyete suç duyurusunda bulun. Şikâyeti bekletme.

Ve en önemlisi, bunu annenle babanla konuş: Sadece sizin bildiğiniz bir doğrulama kelimesi ya da sorusu belirleyin.

Nuran Hanım'ın evinde bu toplantı ertesi pazar yapıldı. Gündem tek: "İlkokulda kedimizin adı neydi?"

Kaan özgüvenle: "Pamuk." Nuran Hanım: "Pamuk komşunun kedisiydi oğlum, bizimki Tarçın'dı." Kendi testinde ilk elenen, Kaan'ın kendisi.

Beş dakika sonra Nuran Hanım aile grubuna yazıyor: "Aile şifremiz Tarçın, kimseye söylemeyin." Grupta on bir kişi var; ikisi komşu.

Kaan "Anne, sil şunu!" diyor. Nuran Hanım siliyor: "Benden sil"e basarak.

Kural basit: Şifre yüz yüze konuşulur, hiçbir yere yazılmaz. Cevabı profilde duran bir şey de seçilmez; Tarçın'ın fotoğrafı zaten herkesin önünde.

Yeni şifre o akşam belirleniyor: Kaan'ın ilkokuldaki lakabı. Kaan itiraz ediyor, oy çokluğuyla kabul.

Bir sonraki pazar kapı çalıyor. "Anne, benim!" İçeriden: "Şifre?"

Kaan, elinde market poşeti, bütün apartmanın önünde bağırıyor: "Patates! Anne, ben Patates!" Yöneticinin kapısı aralanıyor.

Bu hikâye temsilîdir. Genel bilgidir; hukuki görüş değildir. Para gittiyse beklemeden bankanı ara, bir avukata danış.